U Podrinju, gde se zima još uvek pamti po mirisu ognjišta i po okupljanju porodice, Badnji dan i Božić su praznici koji nose slojeve značenja i koji istovremeno čuvaju predanje i prilagođavaju se načinu života u vremenu.
Kako pokazuju istraživanja etnologa i kustosa Ane Čugurović, savremeni božićni običaji u velikoj meri liče na one koje je Vuk Stefanović Karadžić zabeležio u svom „Rječniku”, ali su vremenom nastale važne razlike, pre svega u njihovom tumačenju.
Obredi su ostali prepoznatljivi, ali se njihova simbolika menjala zajedno sa načinom života.
U okolini Loznice je već sredinom prošlog veka zabeleženo preplitanje dve tradicije: dinarskih doseljenika, čiji su praznični običaji nosili stočarska obeležja, i starosedelačkog stanovništva, čiji su koreni bili izrazito zemljoradnički. Tako su se, u zajedničkom poljoprivrednom iskustvu podrinskih sela, sjedinile dve prakse, stvarajući bogatiji i fleksibilniji praznični oblik. Danas su ta preplitanja još složenija, svaka porodica nosi svoj niz nasleđenih gestova i značenja.
Pitanje porekla božićnih običaja dugo je bilo predmet rasprava među etnolozima i istoričarima. Božić u sebi spaja hrišćanske i prehrišćanske elemente: odjeke slovenskih verovanja, moguće rimske i istočne uticaje, ali i životnu logiku seoskih zajednica koje su u prazniku tražile oslonac i nadu.
