Miodrag Mio Vasić (89), legendarni policijski oficir, starešina, ali i omiljeni i cenjeni čovek, pre svega u Jadru, rodnoj Rađevini, Pocerini, Mačvi, Azbukovici i Podrinju, kao i širom Šumadije, gde je službovao, biće sahranjen danas na Gradskom groblju u Loznici, kraj svoje divne supruge, koja je upokojila znatno ranije, što mu je teško palo kao i čitavoj porodici, srodnicima i prijateljima.
Vasić je u Loznicu, svojevremeno, došao iz Čačka, gde je ostavio, u doslovnom smislu, neizbrisiv trag i kao oficir, starešina i čovek za najveće poštovanje, pa, kako se govorilo, i za divljenje. Takvog su ga doživeli ljudi od Šapca, Loznice, Krupnja, Malog Zvornika i Ljubovije, kada ga je služba dovela u ovaj deo Srbije. Bio je komandir Republičke stanice saobraćajne policije u Loznici, koja je brinula o bezbednosti saobraćaja na magistralnom putu Šabac–Loznica–Mali Zvornik–Ljubovija.
Ostaće upamćeno njegovo vreme starešinstva u ovdašnjoj saobraćajnoj policiji, čiji su se pripadnici izdvajali po profesionalizmu, kulturnom i pristojnom odnosu sa ljudima, kojima su ne samo izricali kazne, već i na njih preventivno uticali i pomagali kao, kako se to popularno kaže, „najbolji drugovi na drumu“. Saobraćajna policija je, tako, u njegovo doba, ostavljala najbolju sliku vozačima koji su ovim putem jezdili na Jadran, pre rata, iz skoro svih evropskih zemalja. Mnogi stranci, kao i vozači iz svih krajeva Srbije, govorili su, pa i pisali, o policiji na magistrali kraj Drine kao „najboljoj među najboljima“. Komandir Vasić je bio ponosan na svoje saradnike i policajce, koji su, zaista, funkcionisali kao sjajna domaćinska porodica, koja drži do reda, zakona, ali i onoga što je najdragocenije u srpskom rodu i srpskoj duši. Miodrag je, iz rodne Rađevine, poneo ono najlepše iz srpske kuće, što je obeležilo njegov život i što je nosio u sebi, kao i ljubav prema zavičaju kom je bio privržen i odan do poslednjeg daha.
Miodrag je bio ponosan na svoju porodicu, kao i njegova čeljad na njega. Po dobroti će ga, zauvek, pamtiti njegova ćerka Biljana i sin Zoran, sa porodicama, njegova unučad, kojima je bio „deka nad dekama“, ali i njihovi prijatelji koji su, ko zna koliko puta, osetili njegovu ljubav, toplinu i pažnju.
Blagog osmeha, blagotovornog pogleda u svakoga, bio je, kako kažu svi koji su ga poznavali, čovek koga su ljudi poštovali, voleli i radovali se svakom susretu sa njim. Loznici će nedostajati, opšta je ocena, „takva divna ličnost, koji je bio gospodstven, otmen, kulturan, a, istovremeno, blag, drag i mio, kako svedoči i njegovo ime“.
Karijera u policiji mu je bila čista kao suza i u ovom kraju i u Šumadiji. Svi oni koji su bili deo njegove ekipe saglasni su da je bio „veliki, nezaboravni učitelj i za posao i za život“. Nezaboravan u svakom smislu!
V.Mitrić
