Dragoljub Drago Mirković, likovni umetnik, pedagog, humanista, crkveni dobrotvor i preduzetnik, darovao je i postavio bistu Miloša Milojevića, rođenog u Crnoj Bari, u susednoj Mačvi, Manastiru Svete Petke u Bijeljini, koja je 21. po redu posvećena najznamenitijim Srbima i Rusima.
Mirković je i autor zanimljivog i dosta čitanog dela o tom Mačvaninu i Srbinu, za koga protođakon dr Ljubomir Ranković kaže:
„Istoričar, erudita i poliglota Miloš Milojević u svom istorijskom radu služio se istorijsko-prosvetiteljskom metodom. Svetlošću dubokih korena i tragova života srpskog naroda, koje je nalazio prvenstveno u njegovom jeziku, tradiciji i običajima, osvetljavao je sadašnjost i snažan fokus svetlosti bacao u budućnost, čime je osvetljavao i trasirao sigurne puteve svome narodu. Tragajući za srpskim poreklom, spuštao se u dubine milenijuma i vekova, čak do daleke Indije, i poput velikog vladike Nikolaja Velimirovića svedočio da je naše poreklo iz te prapostojbine naroda i civilizacija. Velikog indijskog pesnika Rabindranata Tagoru Nikolaj je na Kolarcu 1926. godine predstavio kao ’našeg dalekog rođaka iz Indije‘.“
Važno je istaći, kaže Ranković, „sudnja vremena“ u kojima je živeo i stvarao Miloš Milojević. Druga polovina 19. veka bila je epoha velikog buđenja i raskidanja vekovnih okova srpskog ropstva pod Turcima.
„Milojević se, kao sin sveštenika Stevana iz Crne Bare i jedno vreme kao profesor Bogoslovije, borio krstom, mačem i perom za slobodu svoje otadžbine, ali istovremeno podizao krila svome narodu, otvarajući mu blistave vidike njegove slave i veličine, koju su njegovi neprijatelji, i ’domaći i strani‘, uporno zaklanjali i zamagljivali. Jer zna se: Čovek i narod slobodni duhom nikada ne mogu biti porobljeni“, poručuje Ranković.
V. MITRIĆ
