Hramovna slava Vidovdan proslavljena je i ove godine u selu Stapar, nedaleko od Valjeva. Svetu liturgiju služio je arhijerejski namesnik podgorski Borko Jakovljević sa sveštenicima iz Podgorine i Valjeva. Crkva posvećena Svetom knezu Lazaru bila je pola veka crkva mučenica, a potom je, na svoj način, izmirila parohijane ovog kraja koje je Drugi svetski rat zavadio.
Jugoslovenska vojska u otadžbini je tokom borbi protiv okupatora u Drugom svetskom ratu gradila škole i crkve. U valjevskom kraju bile su to crkve u Robajama, na Kraljevom stolu i u selu Stapar nedaleko od Valjeva. Kraj rata crkva u Staparu dočekala je ozidana, sa završenom krovnom konstrukcijom, spremnim crepom kao krovnim pokrivačem i gotovim ikonostasom.
Komunisti su nakon rata, uz naredbu za prekid radova, naložili rušenje crkve. Crep je odvezen u Valjevsku Kamenicu i upotrebljen za objekte čiju su gradnju komunisti organizovali. Ikonostas je darivan crkvi u selu Oglađenovac.
Kako niko od meštana koji su po naredbi došli na kuluk da bi rušili crkvu nije hteo da se popne na krov i započne pomenuto nedelo, učinio je to miljenik novonastale vlasti, zadužen da tu akciju sprovede. Popevši se na krov sa namerom da krampom odvaljuje pošivenu letvu, pao je sa te visine i polomio rebra. Tako slomljen, prisutnima se obratio rečima:
„Dok sam ja živ, ovo se neće rušiti.“
Tako ozidana crkva u Staparu dočekala je 2000. godinu. Te godine, inicijativom valjevskog prote Stojadina Pavlovića, a uz blagoslov vladike Lavrentija, pozvani su meštani sela Stapar i njihovi potomci iz Valjeva i drugih mesta na svojevrsni crkveni zbor.
Kod crkve u Staparu, čiji su zidovi tada još odolevali zubu vremena, sabralo se u avgustu 2000. godine 62 domaćina sa svojim parohom Čedom Simićem i dugogodišnjim, tada umirovljenim protom Slavkom Plećićem. Tako okupljeni doneli su odluku da se zidanje crkve u Staparu dovrši.
U rekonstrukciji i dogradnji crkve učestvovali su parohijani sela Stapar, bez obzira na svoja politička opredeljenja, komšije iz susednih sela, oni koji su u Staparu rođeni, a u Valjevu nastanjeni, kao i sveštenik Milinko Jović iz Bukovice.
Dve godine kasnije završenu crkvu osveštao je episkop šabačko-valjevski Lavrentije. Zemljište za izgradnju crkvene sale, neposredno uz samu crkvu, na dan njenog osvećenja poklonila je porodica Andrić iz Stapara.
Tako ova crkva, nakon više od pola veka svojevrsnog muka i ćutanja, evo već četvrt veka peva na radost svojih parohijana i njihovih srodnika.
V.Mitrić
